Sayang Hatid ng Pag-ibig

Pagkakataon

Isinulat ni: Myrasol B. Aradillos

Di mabilang na biyaya sa isang beses na pananampalataya.  Bagong simula sapagkat may paniniwala. Bagong umaga, bagong pag-asa at bagong pagkakataon upang maitama ang mga pagkakamali kasabay ang pagbukas ng ating mga sarili sa mga bagong biyaya. Ika nga nila, "we humans are prone to error because we are not perfect". Maaring nagkamali tayo sapagkat sinadya natin itong mangyari o kaya naman ito talaga ang nakatandaha upang matuto tayong sa mga bagay na dapat di natin ginawa. Pwedeng ipalagay natin na isa itong "curse" ngunit ang mga bagay na ito ay alam naman nating sa kathang-isip lamang nagaganap. Walang ni isa sa atin na nakaka-alam kung ano ang mangyayari sa mga susunod na araw sapagkat ang Diyos lamang, ang pinakamakapangyarihan sa lahat ang nakaka-alam sa pinakamagandang plano na hindi kailan man natin maiisip. Isang planong kasyang-kasya at perpekto para sa ating lahat.

Bawat araw sa ating buhay ay isang biyaya, sasabihin kong lahat ng mga araw sa buhay ko ay masaya dahil bigay ito ng Diyos, ngunit meron lamang tayong mga araw na hindi malilimutan sapagkat nakatatak na ito sa ating puso't isipan at lalong-lalo na dahil malaki ang parte na naibigay nito sa ating buhay. Sa taong 2018 at 2019 isa lamang ang pinakaimportante para sa akin. Pinapahalagahan at araw-araw kong pasasalamatan. Hulaan niyo? Hindi ito bakasyon, hindi rin ito lovelife at hindi rin naman ito kaarawan ng mga mamahaling bagay na uso ngayon at lalong-lalo nang hindi ito kaarawan ninuman dahil isa lamang itong New Year! Kain rito,kain doon, naglalakasang mga kanta, paputok at kung anu-ano pang mga pwedeng pangbugaw raw ng kamalasan. Syempre!  Nandiyan ang buong pamilya, ang pinakagusto ko sa lahat.  Yung tipong sabay kayung kakain, magdarasal, magyayakapan at magsisigawan. Isama pa ang pagsisimba at pagpapasalamat. Isang espesyal na celebrasyon na nangangahulugan bagong simula, bagong taon upang ipagpatuloy ang ating nasimulan at higit sa lahat, bagong kabanata sa isang napakamakahulugang paglalakbay. At bakit ito ang pinakamasaya sa taong nabanggit? Dahil wala ng iba pang makapapantay sa  biyayang aking natanggap, ang mabigyan ako ng dagdag pang panahon upang makasama ang aking mga mahal sa buhay na puno ng sigla at nasa mabuting kalagayan.  Isa ngiti lamang mula sa kanilang mga labi ay katumbas na ng isang libong salapi. Isang pangyayaring hinding-hindi mababayaran ng anumang kayamanan, sapagkat naniniwala ako na ang aking pamilya ang siyang tunay na yaman.

Sa pagwawakas ng sanaysay na ito, gusto ko lamang iparating na kahit gaano pa kalaki ang trahedyang ating hinaharap, kung titignan lamang natin ito sa positibong pananaw at may pananalig sa Diyos,walang imposible at lahat makakamtan. Pagsubok lamang ang mga ito upang maihanda tayo sa mga bagay na maari pang dumating na makapagbibigay sa atin ng sapat na akas ng loob para mahanap ang kahulugan ng ating mga buhay. Ako si Myrasol B.  Aradillos pinanghahawakan ang katagang, walang bagay na nagkataon lamang sapagkat lahat ng mga pangyayari at bagay ay may mabisang dahilan at rason kung kayat nangyari ang mga ito. Bumangon, maniwala at ipagpatuloy ang nasimulan kasama ang iyong lakas,ang Panginoong Diyos.

Pangarap

Isinulat ni: Nelchie Al Y. Martinez

            Naranasan mo na bang mangarap? Gaya nang maging maganda ang buhay upang karangyaan sy malasap. Bawat isa sa atin ay may kahilingan at ang Poong Maykapal ang laging nagiging sandigan. Ibat-ibang pangarap ang gustong matupad. maliit man o kasing tayog ng ulap laging may pakpak ng kanaisan ang gumagabay. Siguro kung malalaman nyo lang kung ano ang gustong maasam ay matatawa na lang sapagkat baka para para sa inyu ito'y walang katuturan.

Bawat estudyante ay nangangarap na makapagtapos ng pag-aaral o makakuha ng mataas na marka na lubos na makakapagpapasaya kung ito’y makukuha. Ako may ganito, ginagawa ang lahat para makakuha ng wastong marka. Nang tumungtong ng senior high ay nagsikap upang makakuha ng gatimpala at nakuha naman din ito dahil sa pagsisikap. Ngunit ni isa man ay hindi alam ng magulang dahil natatakot na baliwalain lang. Gantimpala na galing sa skwela na dapat ipagmalaki at ipakita ay nasa sulok lamang. Nakatago sa paligid at ina-alikabok na.  Nangunguna ang masasamang bagay sa isipan, kaya imbis na matuwa sa nakuha ay ninerbyos nalang. Natatakot na baka hanggang dito nalang ang lahat at sa susunod ay mawawala nalang ang lahat.

            Gabi na noon at hindi mapakali sa balitang gusting ihatid. Na ako’y isa sa mga estudyante na naatasan na pumunta sa paaralan upang kunin ang medalya sa pagiging isa sa mga estudyante na nangunguna sa klasi at kailangan na ang mga magulang ay madala. Nagkaroon nang lakas ng loob at sinabi ang balita. Malaking ngiti ang agad na nakita, na nagbigay sa akin ng abot-langit na saya. “Proud kay mi saimo ate! Yaaay! Deserve na nimo uy”, mga katagang kanilang binitawan na naging dahilan ng pagtalikod at palihim na pagpunas ng luhang pilit umaagos. Ito ang pangarap na matagal na inaasam, na sa wakas ay natupad na. Ang mapasaya sila dahil sa mga nagawa ko at marinig ang mga katagang iyon.

            Ang gusto kong maibahagi sa inyu sa sanaysay na ito ay dapat gawin natin ang lahat ng makakaya upang pangarap ay makamtam at matupad. Wag din kalimutan ang katagang “Nasa tao ang gawa nasa Diyos ang awa”. Wag kang tumunganga diyan at maghintay na lamang kung kailan dadating ang mga gusto mong mangyari sa buhay, kailangan din nating magsikap at magpursige upang matupad ito at ang Panginoon ang bahalang gumabay sayo. Sa sanaysay ding ito gusto kung malaman niyo na ang tunay nagbibigay sa akin nang saya ay ang mapangiti ang aking mga magulang dahil sa saya na dulot ng aking mga naging tagumpay.

Ala-ala

Isinulat ni: Claire Jane R. Lagura

Lahat ng tao sa mundong ito ay may mga karanasang hindi makakalimutan. Mga karanasang nagdudulot sa atin ng kasiyahan, kahirapan, kalungkutan, pighati at kabiguan. Habang tumatakbo at lumilipas ang panahon lahat ng mga karanasan natin ay nag-iiwan o nag dadala ng marka sa atin ng panghabang buhay. Minsan ito man ay kasiyahan at minsan ito man ay kalungkutan.  Ang mga ala-ala ay nagsilbi sa atin na kung ano tayo noon at ngayon. Ang mga ala-ala rin ang naging dahilan kung ano ang nararamdaman natin ngayon. Kaya halinat gumawa tayo ng mga ala-ala dahil ang ala-ala ang silbi sa lahat, ng ating pagkabuhay at ng ating pangkabukasan.

Pamilya, sila ang naging dahilan kung bakit ako masaya, ngayon, bukas o araw-araw. Sila ang naging sandigan ko sa aking mga problema at sila ang nagsilbing mata sa mga pangyayari sa buhay ko. Kaya para sa akin, ang pinakamasayang nangyari sa buhay ko ay nung nakasama ko ang buong pamilya ko, na kahit ma bagyo man at maaraw basta makasama ko lang sila masayang masaya na ako. At dahil ang pamilya ko ang naging sanhi ng kasiyahan ko, sila rin ang naging sanhi sa kalungkutan ng buhay ko. Nasaksihan ko na ito nung araw na umalis ang ina ko papunta sa ibang bansa, isa yun sa naging dahilan kung bakit ako ay malungkot at kung bakit hindi buo ang buhay ko pero kahit man malungkot ako, palagi kung iniisip na  gagawin ko ang lahat dahil ito ang kasiyahan ng ina ko, gagawin ko ang lahat dahil ito ay nakakabuti sa kinabukasan ko at gagawin ko ang lahat dahil ito ay para sa pamilya ko.

Kaya tayong mga tao dapat natin pahalagahan ang ating mga ala-ala kahit ito man ay kasiyahan at kahit ito man ay nagdudulot sa atin ng kalungkutan dahil ang ating ala-ala ay mahalaga at dahil ito rin ay ginawa sa atin ng Panginoong Diyos upang magkaroon tayo ng pangmatagalang ala-ala sa ating mahal sa buhay.

Pamilya

Isinulat ni: Donna Mae O. Panes

            Araw-araw ang pinakamasayang nangyari sa aking buhay. Alam mo kung bakit? Kasi sa tuwing minumulat ko ang aking dalawang magagandang mata, masaya na ako kasi biniyayaan ako ng ating Panginoong Diyos ng dalawang magagandang mata upang makita ko ang napakandang tanawin na kanyang nilikha. Nagpapasalamat ako sa kanya kasi isa ako sa mga biniyayaan ng mga mata na pwedeng makakita ang kanyang ginawa, hinding-hindi ko ito sasayangin at sisirain.

            Sa bawat segundo na dumadaan binibigyan ko ito ng halaga kasi di natin alam kung kailan tayo kukunin ng ating Panginoong Diyos, ang buhay na kanyang ipinahiram sa atin. Kaya sa bawat patak ng oras nagpapasalamat ako kasi biinigyan ako ng maraming biyaya. Biyaya na walang katumbas ang kasiyahan. Pagmulat ko sa aking mga mata, isang malaking kaligayahan na makita ang aking ina na nakangiti. Inaalagaan ako, pinapakain ng maayos,pinag-aral sa pribadong paaralaan at saka binigyan nang mga bagay na gusto kong maging akin. Masaya na ako sa mga bagay na nangyayari sa akin, nagpapasalamat nga ako kasi kahit maraming problema na dumaan andito parin ang aking pamilya buo at nanalig sa ating Paginoong DIyos.Sobra-sobrang biyaya ang natanggap ko ngayung taon, mga bagay na hindi ko hiniling ngunit ibinigay ng ating Panginoong Maykapal.

            Hindi ko alam kung bakit ganito ka buti ang ating Panginoon kaya itinatak ko sa isip at puso kung paano ko maaaring tumbasan ang kanyang kabutihan. Kaya para matumbasan ko ito ay gagawa ako ng mga bagay na magpapasaya sa kanya.

Mga Araw ng nasa Bohol pa Ako

Isinulat ni: Arch Steve S. Alecer

Nung kami ay magpunta sa Bohol sobrang excited ko kasi first time kong makasakay ng barko at kinakabahan ako kasi natatakot ako sa dagat pero nung kami ay pumunta na ng Bohol sobrang saya pala sumakay ng barko.  At ung kami na ay nasa Bohol na pinuntahan naming lahat ng tourist spot doon at di ako  makapaniwala maramaming Ameicano at tsaka mga Intsik doon na naliligo sila sa beach . Marami din magagandang puntahan  doon gaya nang Chocolate Hills, Hinagdanan cave at marami pang ibang mga magagandang puntahan. Meron din akong nakilalang French na babae na nakaibigan ko at nagkukwentuhan kami at tinuruan ko sya pano mag salita ng Tagalog at magtranslate, at nung mga araw nay un ay hinding hindi ko makakalimutan. At ang pinakamasayang araw ko ay nung nagkasama kami lahat ng pamilya ko bumuo ng masasayang alaala at hinding hindi ko malilimutan yung mga araw na yun g nagkasama kami lahat ng pamilya ko na bumuo ng masasayang alaala at hinding hindi ko makalimutan yung araw nay un kasi mahalaga saakin yung magkasama kami. At lagi kong nasa isip ito wala sap era o material ang nakapasasaya ng tao kundi ang ating mga minamahal sa buhay at tsaka mga kaibigan natin na nandyan sa atin lagi kong may problema tayo at lagi kong nasa isip na may Diyos  tayong nagamamahal sa atin at hindi tayo pinapabayaan kong meron tayong mmga problemang hinaharap at hindi ka niya iiwan kailanman.