Hindi Mabilang na Galak

LABAN LANG

Ni: Alejandro, Karel Benz

            Isang probinsyano na nadapa noon, bumangon at unti-unti nang naabot ang mga pangarap ngayon. Karaniwang mag-aaral, mahiyain at naggaling ako sa hindi kilalang institusyon, ngunit ako ay hinubog ng paaralang pinapasukan ko ngayon.

            Hunyo 21, 2019, ang araw ng eleksyon para sa magiging bagong lider ng San Agustin institute of Technology at isa ako sa mga tumatakbong mag-aaral para sa mataas na posisyon. Noong una ay natatakot ako, dahil bago pa lamang ako sa paaralang ito, at wala pa gaanong nakakakilala sa’kin kaya imposible na ako ay manalo. Ngunit, naisip ko na ano pa ang silibi ng pagiging HUMSS student ko kung matatakot akong humarap sa mga mag-aaral. Karagdagan, sa HUMSS ay hiunuhubog ang mga mag-aaral upang upang magkaroon ng kumpiyansa sa sarili at tibay ng loob. Sa amin nabibilang ang magiging lider natin sa hinaharap at sinasanay kami kung paano makipag-usap sa tao gamit ang mga makabulohang salita. Lahat nang ito ang nagtulak sa akin upang magpatuloy sa pagtakbo. Sa umpisa, mahirap, nakakapagod at magastos, pero balewala ang lahat nang ito dahil sa makukulit at malalakas na tawa ng aking mga kasama. Determinasyon, at dedikasyon upang pagsilbihan ang ating paaralan ang nagpanalo sa aming koponan. Bakit ito ang pinakamasayang ala-ala ko ngayong taon? Simple lang ang dahilan, dahil ito ang pangarap ko noon pa man, ang ipakita at ibahagi  ang aking kakayahan sa pagiging lider sa aking kapwa mag-aaral. Dahil sa karanasang ito, ay mas dumami pa ang aking mga kaibigan, dahilan upang maging masaya at pursigido akong pumasok sa paaralan.

            Marami na akong pinagdaanan, nabigo, at muntikan na ring sumuko, ngunit naniwala akong may isang pangyayari na tutulong at babago sa sitwasyon ko. Ginamit ko ang lahat ng mga pinagdaanan kong mahihirap upang harapin ang ibat-ibang pagsubok. Ngayon, kung may pagkakataon na dumarating ay agad ko itong sinusunggaban dahil isa sa mga natutunan ko sa buhay ay ang “sumubok hanggang kaya pa; masakit ang madapa, pero mas masakit ang manghinayang sa isang bagay na hindi mo ipinaglaban kahit alam mong kaya mo itong paghirapan.

Sa aming Bukid

 ni: Princes T. Wenceslao

            Ang mag trabaho sa bukid ay kay hirap ngunit kung kasama ang pamilya at nagtutulungan, hirap ay mapapalitan ng saya at pagsisikap. Sa bukid ay kay saya lalo na’t kasama sina Mama at Papa.

            Sabado iyong araw na iyon at ginising kami ng maaga ng aking ama at nag luto ng umagahan ang aking ina. Pinabihis kami ng aking ama dahil kami daw ay magtratrabaho sa aming bukid, pagdating namin doon ay kay init at sinimulan na namin ang pagtratrabaho. Kahit mahirap at mainit, kapag nakikita ko ang ngiti ng aking mga kapatid ay mas lalong nakakaganang magtrabaho. Doon na nag luto si Mama at nananghalian kami, usap-usap, at mga tawanan na mas lalong nakakabusog. Napakasaya ko noong araw na iyong dahil umakyat kami ng aking mga kapatid sa puno ng mangga at kumain. Para saakin, iyon ang pinakamasayang nangyari sa aking buhay ngayong taong ito sapagkat nakatulong kami sa aming mga magulang at pakiramdam ko ay mas napalapit kami sa isa’t isa sa pamamagitan ng mga usapan at tawanan na aming na ibahagi.

            Kapag kasama ang pamilya, lahat ng hirap ay nagiging magaan kapag nagtutulungan at ramdam mo ang inyong pagmamahalan.

SA ILIGAN

Isinulat ni: Mary Trace Aloquin

Ang mga karanasan sa buhay ng tao ay bahagi na ng ating buhay. Ito ay naka ukit o naka tadhana na sa atin .Mga ala alang hindi na maibabalik , mga ala alang abot langit ang saya.

Isa sa mga gusto ko ay ang maka punta sa iba’t ibang lugar kasama ang mga mahal ko sa buhay . Hilig ko talaga ang pumunta sa mga magagandang tanawin tulad nalang sa pinuntahan namin ( ILIGAN CITY ).

Maaga akong gumising dahil nasasabik na akong pumunta sa aming pupuntahan kasama ang aking mga mahal sa buhay , habang nasa byahi kami marami kaming napag usapan tungkol sa mga buhay buhay namin .Pagting namin doon agad agad akong dumungaw sa bintana ng sasakyan para makita ko kong gaano kaganda ang pinuntahan naming lugar .Habang dumudungaw ako , marami akong naisip , isa na dito ang napag usapan namin kanina , at para sa akin isa ito sa mga magandang ala ala na nangyari sa akin dahil kanina sinabi nila sa amin na dapat mag pursigi kami sa aming pag aaral kung gusto pa namin maranasan ang nararanasan namin ngayon habang buhay pa sila , dahil kung wala na daw sila tanging sarili nalang daw ang maasahan namin.

Kung gusto niyong maransan pa ang magandang buhay na nararanasan natin ngayon dapat mag pursigi tayong mabuti sa ating pag aaral , isaulo dapat natin na walang permanente sa mundo.